Agnieszka Chojnacka, NeverEndingStory. Spróbuj sprawić, by świat był bardziej zrozumiały, nawet jeśli dla ciebie jest zupełnie niejasny.

Agnieszka Chojnacka podążyła za instrukcją z wpisu “Black Hole/Czarna dziura”, the dump.net : środa 8 listopada 2006

Instalacja, wiatr

W czasie, kiedy doznania zmysłowe stały się ponownie akceptowane przez świat sztuki, dzięki takim artystom jak: James Turrell, Anish Kapoor, Olafur Eliasson, możemy pomyśleć, że artyści wiatru mogliby pracować nad intensywnością poprzez pustkę. Od Kleina do Turrella próbowaliśmy stworzyć prawdziwy wyraz duszy przy pomocy możliwości siatkówki oka. (nigdy nie powiemy wystarczająco dużo o powrocie optyki w epoce współczesnej). Przyjmijmy dosłowność tej kwestii, wyraz duszy da o sobie znać, kiedy zanurzymy się w naszych nadziejach i wątpliwościach.

Symulowana płaszczyzna jest tym w pracach Turrella, czym okno w malarstwie renesansowym. Chodzi o dziurę ukazującą czarną przestrzeń, bez refleksów, zupełnie pochłaniającą światło. Stojąc naprzeciwko stajemy się fizycznie usidleni poprzez pustkę istniejącą we wnętrzu. Praca zmusza nas do zachowania dystansu. Czarny prostokąt wydaje się płaski, jakby przyklejony do ściany, jak obraz naciągnięty na ramę w odwróconej perspektywie.

 Trudno jest sprzedać wiatr, a jeszcze trudniej, kiedy dzieło zabiera więcej światła i przestrzeni, niż daje.”

 Podążyła tak dokładnie, iż efekt czarnej dziury na ścianie galerii zaskoczyła nawet autora pomysłu. W swojej instalacji dźwiękowej wykorzystała fragment wcześniejszej pracy z 2006 roku (http://agnieszkachojnacka.wordpress.com/works/never-ending-story-2006/). Dźwięk wydobywający się z czarnego otworu w ścianie był odgłosem wiatru niszczącego krainę Fantazji z filmu “NeverEndingStory“,  anglojęzycznej produkcji niemieckiej z 1984 r. w reżyserii Wolfganga Petersena, na podstawie powieści fantasy Michaela Ende “Niekończąca się historia” (1979). Film jest opowieścią o walce z Nicością, która unicestwia krainę Fantazja oraz o koegzystencji dwóch uzupełniających się światów: fantazji oraz ludzkiej rzeczywistości.

Agnieszka Chojnacka pomysł Maurice`a wypełniła innymi treściami. Jej praca stała się opowieścią o współistnieniu dwóch światów, dziecięcej fantazji o potworze żyjącym na dnie skrzypiącej szafy. Pytaniem, czy czasami prób zrozumienia świata nie należałoby poszukiwać w magicznym świecie dziecięcych utopii.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: